رابطه‌ام با اريك به هم خورده. اعصابم خرد است و بي‌حوصله‌ام. ديشب بعد از ديدار با دوستم برگشتم خانه. فكرم خيلي مشغول بود، يك لحظه از فكر گذشته مشتركمان، حس و حال ديروز و امروز او و خودم، حرفهايي كه با هم رد و بدل كرديم، بيرون نمي‌آمدم. در عين حال حس رهايي مطبوعي داشتم.

   در عرض نيم ساعت شامي پختم و سفره را چيدم، انار دان كردم توي ماست (دوستم اين را وسط حرفهاش بهم ياد داد گفت همسر همكارش كه تازه ازدواج كرده هر روز ماست و انار و از اين چيزها براي شوهرش مي‌گذارد، نمي‌دانم چرا حس كردم براي شام امشب بايد از اين كارها بكنم)، ميز را چيدم. او كه به خانه برگشت، بي‌حوصله و تند تند غذا را بلعيدم و  بي‌آنكه سفره را وربچينم، رفتم توي تختخواب و يك سره «عشق‌لرزه» را تمام كردم.

   نمي‌دانم نويسنده «يك روز يك قشنگ باراني» و آن نمايشنامه‌هاي خوب، چطور عشق لرزه را نوشته است؛ يك نمايشنامه ساده كه خيلي ساده و خلاصه روايت شده، به همراه گزين‌گويه‌هايي كه به نظر من آزاردهنده است و كليشه‌اي. اصلا تم داستان به نظرم تكراري بود، عشقي كه فرو مي‌ريزد در مقابل چشمان خواننده به خاطر غرور و خودخواهي دو آدمي كه بازي‌هاي عشق را بلد نيستند. حرصم گرفت. البته گاهي وقتها وقتي واژگان كتابي آنقدر قوي است آنجور كه من را به هم مي‌ريزد، هم اين طور مي‌شوم . شايد حالم براي خواندن چنين كتابي خوب نبود. دلسرد شدم. اصلا احساس كردم نه سبك اشميت را شناخته‌ام و نه به او راه يافته‌ام. بعد از خواندن چند كتاب از او احساس كرده بودم دستم آمده است كه چگونه مي‌نويسد و چه مي‌گويد اما با عشق لرزه احساس كردم همه اين حسها و شناختهايم توهمي است.

   حالا كه فكر مي‌كنم مي‌بينم اصلا از كار اريك سردرنمي‌آورم، اشميت عشق لرزه كجا و اشميت «انجيلهاي من» كجا؟ انجيل‌هاي من را هم كه خواندم حالم بد شد. اما بد شدن حالم رنگ و بوي ديگري داشت، پاي عيسي، بره خدا در ميان بود. عيسي‌اي كه دوست مي‌دارم و فراموش مي‌كنم. كتاب بر من تاثير زيادي داشت، از آن حس و حالها كه فكر مي‌كني وسط اين زندگي داري چه مي‌كني و چرا عشق و ايمان را با كيفيت عشق و ايمان بر سنگلاخهاي جلجتا فراموش كرده‌اي و تسليم  تا سر حد تصليب را ... بعد دائم در گوشم «شتاب كن ناصري» شاملو بود با نواي «اينك انسان» پيتر گابريل. اصلا بيرون رفتم از زمان و مكان و بازگشتم و بازگشتم و دور شدم و دور شدم.  

   كتاب برداشت آزادي است از زندگي مسيح بخشي به روايت خودش (به نظر من بخش مهمتر) و بخشي به روايت پيلاتوس رومي كه در كنار دادگاه يهودي دستور تصليب عيسا را اجرا مي‌كند. در بخش اول «شب باغ زيتون» حس و حال عيسي گفته مي‌شود از زبان خودش تا كنون جز در چند صحنه از فيلمها نديده بودم داستان از زبان و زاويه ديد خود مسيح روايت بشود. البته كتاب با اين صحنه‌هاي محدود هم متفاوت است، در آن عيسي به برگزيده بودن خود آگاه نيست و در اين باره ترديد دارد. خوف و رجا. يك برداشت بسيار زيباي كتاب از داستان اسطوره‌گونهء حواريون، اين است كه عيسي، خود تنها راه نجات انسانها را شيوهء مرگش، قرباني‌ شدن و احتضار طولاني خود مي‌داند. در ضمن يهودا در اين كتاب نه يك خائن كه تنها دوست واقعي عيسا در كشف خدا تصوير مي‌شود. در واقع تنها يهوداست كه پيام عيسي را در شام آخر در‌مي‌يابد و او را لو مي دهد.

 قسمت دوم كتاب هم خواندني است وقتي شك و ترديدهاي پيلاتوس را از اينكه آيا عيسي واقعا نجات دهنده است، به كلمه مي‌آورد... حتا در آخر و بعد از زنده شدن دوباره عيسي پيلاتوس ظاهرا در جستجوي همسرش كه پيرو مسيح شده (كلوديا يكي از سه زني است  كه پاي صليب عيسا مويه مي‌كند در كنار مريم مجدليه و مريم مقدس) و شايد در واقع به دنبال عيسي راه مي‌افتد و از سنگلاخها عبور مي‌كند .... در حالي كه مي‌گويد « شك كردن و اعتقاد داشتن هر دو يكي است . فقط بي قيدي كفر است .»

   اين بود انجيلهاي اشميت كه مرا برد به دنياي مسيح و به فكرم فرو داشت كه داستانهاي ديني چقدر قابليت اسطوره دارند و چقدر از نظر داستاني غني و زيبا هستند. شايد براي همين اين كتاب اشميت در نظرم از زمين تا آسمان تفاوت داشت با عشق لرزه (معادلي انتخابي شهلا حائري مترجم در برابر تكتونيك با ترجمه دقيق زمين‌ ساخت‌شناسي احساسي!)!

   وقتي شروع كردم به نوشتن اصلا نمي‌خواستم به اينجا برسم. بي‌حوصله‌ام آنقدر كه برنگردم متن را يك بار از اول تا آخر بازخواني و ويرايش كنم!

بعد از نوشتن:

مرجان مي‌گفت از نمايشنامه بدش مي‌آيد، درك نمي‌كردم چرا و حس نمي‌كردم كه ساختار مكالمه‌اي نمايشنامه چقدر مي‌تواند وقت خواندن اعصاب آدم را به هم بريزد و تو را از وسط داستان دائم پرت كند به نام شخصيتهاش!

   تا نيم ساعت ديگر قرار است بروم ديدار يك دوست قديمي. كمي اضطراب دارم هرچند خيلي ساده تصميم گرفتيم دوباره همديگر را ببينيم. يعني شروع كرديم با هم چت كردن بعد بي‌پروا كمي از احوالات خودمان به هم گفتيم و بعد ديديم جواب نمي‌دهد همان لحظه تصميم گرفتيم بعد از كار همديگر را ببينيم. ساده بود به راستي.

   با وجود اين همه سال از هم دور بودن، قناعت كردن به گاه گداري تماس تلفني و دورادور از هم خبر داشتن اصلا حس نمي‌كنم اين دوست را از دست داده‌ام. با خودم فكر مي‌كنم آيا هنوز او را مي‌شناسم و اويي كه مي‌شناختم را بازمي‌يابم؟ همو كه در لحظه‌هايي خاص در جنبه‌هاي ويژه‌اي از زندگي با هم آشنا شديم و به هم پيوند خورديم؟

   نه، واقعا احساس نمي‌كنم اين دوستي كهنه شده است، همان طور كه با وجود همه اين سالهاي از هم دور بودن حس نكرده‌ام او را از دست داده‌ام. نمي‌دانم چرا بيشتر دارم فكر مي‌كنم يعني آيا او –چهره‌اش- تغيير كرده است؟ اگر احوالاتش، حس و حالش خيلي عوض شده باشد، چطور باهاش حرف بزنم؟ من كه توي همه اين سالها گاه و بي‌گاه با او حرف زده‌ام در درون خودم، حالا چرا نبايد بتوانم وقتي نشسته جلويم باهاش حرف بزنم؟

   سراپاي خودم را برانداز مي‌كنم كه امروز شكل خوبي به نظر برسم، .... هرچند خيلي رها هستم .... فكر مي‌كنم ديدار هيجان‌انگيزي خواهد بود، گفتگويي زنانه وقتي داري چاي مي‌نوشي و حرف مي‌بافي!

   ديروز قرار بود در يك سمينار تخصي مربوط به كارم شركت كردم. از شب پيش براي حضور در آن ذوق و شوق داشتم. نه اينكه به موضوع علاقه‌مند باشم خيلي –هرچند سمينار به درد كارم مي‌خورد واقعا- از آنها هم كه نبود كه طبيعتا هيجان‌انگيز باشند برايم. برخلاف هر روز كه به زور و چندان بار پتو از سركشيدن‌هاي او (همان طور كه شرحش رفت) از خواب بيدار مي‌شوم، ديروز زود برخاستم، صبحانه مفصل خوردم، لباس‌هاي اتوكشيده به تن كردم و عينهون خانم مهندسها راهي سيمنار شدم.

   نقطه اوج هيجانم تمام شدن سيمنار در ساعت 12 ظهر بود. يعني من بيشتر از 12 دوام نياوردم. ماموريت اداري براي تمام روز داشتم ولي نشستهاي بعد از ظهر سيمنار در واقع چيز تازه‌اي براي آموختن نداشت. از ديشب هم اين را مي‌دانستم و تمام شوق و ذوقم هم در اين بود كه يك روز وسط هفته به جاي ساعت 4، ساعت 12-1 آزاد مي‌شوم و مي‌توانم يك نيمه‌روز براي خودم داشته باشم. يك نيمه‌روز در زندگي كارمندي گاهي خيلي معنادار است و شايد نفهميد هرگز كه چه انرژي و اشتياق و خوشي‌اي نصيب آدم مي‌كند به‌ويژه وقتي يكباره و پيش‌بيني‌نشده باشد. هيچ احساس بدي نداشتم از اينكه بقيه ساعات اداري را به اصطلاح دارم مي‌پيچانم، كاملا اين حس را داشتم كه داشتن يك نيمه‌روز در وسط هفته حق طبيعي من است وقتي از رخوت و كسالت انتظاربراي پايان روز اداري مرا در مي‌آورد.

   خوب حس خوبي داشتم واقعا از همان صبح و داشتن اين حس خوب حقم بود وقتي كه صبح ته آرايشي كرده بودم و خنده توي چشمهايم بود. وقتي هم توي تاكسي نشسته بودم شيشه را داده بودم پايين و باد خنك صبحگاهي كه به صورت مي‌خورد، با افتخار خودم را توي آينه بغل تاكسي تماشا مي‌كردم.  توي سمينار البته همه هوش و حواسم به سخنراني‌ها بود و تند و تند نت برمي‌داشتم اما كاملا هم منتظر بودم كه سخنراني‌هايي كه انتخاب كرده بودم تمام شود تا با وجدان نسبتا راحت محل را ترك كنم.

   بعد از سمينار در حالي كه كيفم را مثل بچه‌ مدرسه‌اي‌ها تاب مي‌دادم توي هوا، قدم زنان از پارك روبروي محل برگزاري تا كلي راه را پياده رفتم و كيفور شدم. توي اين مسير همه‌اش فكر مي‌كردم اين نيم‌روز را چه كنم، چطور سرشارش كنم از لذت؟ خوردن يك ساندويچ هايدا با نوشابه سياه (خيلي كم پيش مي‌آيد هوس نوشابه كنم)؟ ديدن يك فيلم در سينما وسط ظهر تنهايي در حالي كه توي صندلي فرو رفته‌ام و سالن خلوت در سياهي و سكوت فرو رفته است؟ قدم زدن همين‌طور بي‌هدف در اين خيابان پر تردد در حالي كه گوشم صداي بوق و سر و صدا را نمي‌شنود؟ ديدار با يك دوست كه البته وسط ظهر انتخاب دشواري خواهد بود؟ يا نه اصلا بروم خانه توي تخت ولو بشوم آنقدر اين كتابي كه نيمه خوانده‌ام را ادامه بدهم تا خواب نيمروز بعد از روزها خستگي كار چشمانم را گرم كند؟ ....

    آخرش هيچ‌كدام از اين كارها را نكردم. به جايش رفتم خانه عموزاده‌هايم و باهاشان كلي گپهاي زنانه زديم. همه جمع بودند و جاي من خالي بود لابد. خودم را ناهار مهمان كردم و خوش هم گذشت.

   توي راه بازگشت به خانه وقتي نيم‌روز معهودم رو به پايان بود با خودم داشتم فكر مي‌كردم اين همه شوق و ذوق كودكانه من واقعا براي چه بود؟ وقت خالي توي هفته كم ندارم، نه. اگر بخواهم كمابيش به همه كارهايم مي‌رسم. مگر نه؟ كارم سخت نيست كه يك تنفش وسطش اين همه مرا سرخوش كند، اين طور نيست واقعا. شرايط كارم عالي نيست اما خوب است نسبت به وضعيت كنوني بازار كار. من هم آنقدر خارق‌العاده نيستم كه استعدادهاي سرشارم اينجا سر برود، ها؟ هنوز هم آنقدر توانمند نشده‌ام كه آمادگي شروع كسب و كار خودم را داشته باشم (هرچند برايش برنامه دارم در ذهنم)، پس چرا بايد يك نيم روز وسط روز كاري اينقدر خوب باشد برايم؟

   جواب خودش آمد. وقتي رسيدم خانه و در حالي كه داشتم ظرفهاي مهماني شب قبل را كه او كف زده بود، آب مي‌كشيدم. جواب اين بود كه من از ساختار تكراري و هر روزه كارمندي خسته‌ام و از آنچه به من تحميل مي‌كند. بي‌انصاف قدرتش هم كم نيست، ناگزير است الزاماتش انگار. خوب هم كه فكر كني مي‌بيني تا حدودي تو را و سرخوشي و خلاقيت و شايد استعدادهاي كم و بيش داشته‌ات را به تحليل مي‌برد.

   من از اين خسته‌ام كه شب علي رغم ميل باطني زود بروم توي رختخواب. نتوانم چند تا چايي پشت هم بخورم و نتوانم وسط چاي توي اين فنجانهاي گل‌آبي‌مان يك دل سير با او گپ بزنم و بحثهامان همه نيمه‌كاره بماند. خسته‌ام از اينكه وسط كتاب گاهي خوابم ببرد و رد عينك بيفتد گوشه چشم يا بالاي پيشاني‌ام و صبح كه برمي‌خيزم چراغ روشن مانده باشد، چشمهايم درد كند، هنوز لالا داشته باشم، آخرين كلمه‌هاي پاراگراف كتاب رها شده در ذهنم بچرخند و .... از اينكه نتوانم وسط هفته هي دائم مهماني توي خانه‌ام داشته باشم يا وقتي هوس مي‌كنم بي‌وقفه فيلم تماشا كنم. انتظار رفتن به سينما و تاتر از آخر يك هفته به آخر هفته بعد منتقل شود.... نه، واقعا هيچ چيز به اين بدي كه من ترسيم كردم نيست اما همين شوق و ذوق يك نيم‌روز خالي بهم فهماند كه دچار بيگانگي نسبت به كارم هستم!

بعد از نوشتن:

درسته كه موضوع ارتباط من با كارم دارد هويتي مي‌شود اما هيچ قصد ندارم رهايش كنم چون براي پيشبرد برنامه‌هايم به ويژه سفرهاي مورد نظرم تا اطلاع بعدي بهش نياز دارم!